Tegen het einde van haar leven wilde Romy Schneider niet meer herinnerd worden aan Sissi, oftewel Keizerin Elisabeth van Oostenrijk. Velen dachten dat de actrice zich schaamde voor de simpele, ontroerende films over de even ongelukkige als vrijheidslievende echtgenote van keizer Franz-Jozef. Maar voor de actrice zelf was vooral het feit dat ze zoveel op de echte Sissi was gaan lijken onverdraaglijk geworden. Romy was intelligent genoeg om vast te stellen dat zowel haar leven, als dat van de keizerin geromantiseerd werd. Sissi werd gezien als een moderne vrouw die zich verzette tegen de oude tradities binnen het keizerrijk en de familie van haar man. En Romy was voor de pers en publiek bestempeld als een femme fatale die de mannen om haar vinger wond.

Zoals het beeld van Sissi niet klopte-de keizerin was in werkelijkheid een depressieve, ziekelijke en moeilijke vrouw-zo was ook het beeld van de actrice allesbehalve juist. Romy wist dat er maar weinig mensen echt van haar gehouden hebben, en de vele problemen met haar mannen hadden haar zeer eenzaam en verdrietig gemaakt. Steeds meer begon ze haar heil in drank en pillen te zoeken, omdat die er tenminste voor zorgden dat de harde werkelijkheid niet tot haar door hoefde te dringen. Van terugblikken op haar leven werd ze nooit vrolijk. Ze werd als 15-jarige al de showbizz ingeduwd door haar vader en moeder, een in die tijd beroemd acteurs-echtpaar. Haar moeder was Magda Schneider (1909-1996) en haar vader de bekende Wolf Albach Retty (1906-1967).

Toen ze zeven was scheidden haar ouders, en het was voor het eerst dat Romy door een man, in dat geval haar vader, in de steek werd gelaten. Omdat haar moeder druk was met haar carriére en door heel Duitsland en Oostenrijk reisde, moest Romy op kostschool; eerst in Berchtesgaden en daarna op internaat Goldenstein, nabij Salzburg. Op 15-jarige leeftijd meldde haar moeder Romy aan voor de toneelschool en datzelfde jaar werd de eerste film gemaakt.

Keizerin Elisabeth (1837-1898)

Ze mocht haar eigen kinderen niet opvoeden en begon aan een rusteloze trek door heel Europa. Met Romy's onbezorgde leven was het gedaan toen ze op haar vijftiende werd gevraagd om de hoofdrol te spelen in de film over Sissi. Ze werd op slag beroemd en ze was een idool van vele jonge meisjes. De roem zorgde ook voor jaloezie van haar moeder, die al jaren actrice was zonder in heel europa door te breken. Romy werd vanaf dat moment geleefd en steeds meer begon ze er naar te verlangen om zichzelf te kunnen zijn. Evenals Sissi moest Romy haar land verlaten om een zoektocht naar geluk te beginnen. Haar moeder, Magda, wist nog te voorkomen dat ze Kirk Douglas, die ze ontmoette op het filmfestival van Cannes, naar Amerika zou volgen. Maar toen ze in 1958 tijdens de opnamen van een film kennismaakte met Alain Delon, was ze niet meer tegen te houden.

Romy volgde hem naar Parijs, waar ze aan een nieuw leven begon. Op 22 maart 1959 maakten ze hun verloving bekend en de gelukkigste jaren van haar leven konden eindelijk beginnen. Gesteund door Alain ontwikkelde ze zich als actrice, en in 1963 werd haar zelfs een grote theater-prijs toegekend. Het leverde haar een prachtig, zeven jarig contract bij Columbia op. Daarvoor moest ze echter wel naar Amerika en dat kostte haar uiteindelijk de relatie met Alain Delon. Toen ze terugkeede in Parijs lag er voor haar een briefje op tafel en een grote bos rozen. Delon deelde haar mede dat hij verliefd was geworden op Nathalie Barth, die toen zelfs al in verwachting was van haar eerste kind. Voor Romy brak een ongelukkige tijd vol tegenslagen aan.

Filmen ging op het laatste moment niet door en op liefdesgebied maakte ze het ene drama na het andere mee. Haar geluk leek eindelijk te keren toen ze in 1965 de Duitser Harry Meyen ontmoette. Op 15 juli, enkele maanden na hun kennismaking, gaven ze elkaar het jawoord. Romy had een goede reden voor haar overhaaste huwelijk, want ze is in verwachting. Op 3 december wordt hun zoon David-Christopher geboren. Ook met de films ging het daarna weer beter. In La Voleuse maakte ze een prachtige comeback. Romy werd nu ineens wel volledig geaccepteerd in de hoogste intellectuele en artistieke kringen. Eindelijk kon ze afstand nemen van Sissi-althans dat hoopte ze.

Harry Meyen (1924-1979)

Haar successen als actrice zorgden voor jaloezie in haar huwelijk en in 1973 maakte Harry Meyen bekend dat hij van haar wil scheiden. Hij krenkte de actrice diep door de helft van haar fortuin op te eisen in ruil voor de voogdij over haar zoon. Romy stortte kort na de definitieve scheiding compleet in, en ze moest wekenlang verpleegd worden in Zwitserland. Een jaar later, in 1974, moest ze opnieuw wegens depressieve klachten worden geholpen en de zon leek pas weer te gaan schijnen toen ze Daniël Biasini ontmoette. Op 18 december 1975 trouwde ze met hem-ook nu weer met een dringende reden. Romy was zwanger, maar in januari van 1976 kreeg ze een miskraam. Om een nieuwe depressie te voorkomen stortte ze zich helemaal op haar werk. Tevens ging ze steeds meer medicijnen gebruiken om haar klachten te onderdrukken.

In 1977 wordt ze in Duitsland tot de beste actrice van het jaar gekozen, en op 21 juli van dat jaar wordt dochter Sarah Magdalena geboren. De filmsuccessen bleven echter de drama's in haar privé-leven afwisselen. Als haar ex-man, Harry, zelfmoord blijkt te hebben gepleegd stort Romy opnieuw in. Na een korte ziekenhuis-opname wordt ze nooit meer dezelfde. Haar melancholieke uitstraling en treurige leven maakten eerder wel dat ze de mooiste rollen van haar leven speelt, maar gelukkig zou ze niet meer worden. De mededeling dat Daniël van haar wil scheiden, aanvaardt ze met een gelatenheid die alleen de allerdepressiefste mensen kenmerkt. Enkele maanden later krijgt ze de grootste klap van haar leven te verwerken: zoon David sterft nadat hij bij het klimmen over een hek op een van de punten is gespiest.

Romy vluchtte na de begrafenis van David naar de Seychellen. Samen met dochter Sarah en haar nieuwe vriend Laurent Petin hoopte ze door rust te vinden. Maar al snel ontdekte Romy dat het voor haar niets uitmaakte waar ze was, omdat ze innerlijke rust toch niet meer zou kunnen vinden. Als een psychisch wrak keerde ze terug naar Parijs. Ze is niet langer de frisse schoonheid die de wereld als Sissi veroverde. Romy Schneider is getekend door het leven-diepe groeven van verdriet en tegelijkertijd opgeblazen door drank en pillen. Naar buiten toe probeerde ze vol te houden dat ze het toch wel zou redden. Maar in de nacht van 28 mei 1982 gebeurde waar iedereen al lange tijd zo bang voor was geweest.

Romy Schneider samen met haar zoon David in de auto

Een arts uit die tijd zei dat de keizerin zichzelf probeerde te vernietigen omdat ze maar één ding wilde: zo snel mogelijk sterven. Maar wat haarzelf niet lukte-de keizer had ervoor gezorgd dat zijn vrouw geen minuut alleen was-gebeurde op 10 september 1898 bij toeval. De Italiaanse anarchist Luigi Luccheni stak de keizerin neer, voordat ze aan boord van een schip wilde gaan voor een tocht over het meer vam Généve. Sissi stierf in de armen van een hofdame. Tot ver in de twintigste eeuw bleef de keizerin een legende en net toen ze een beetje vergeten bleek te zijn, maakte Romy Schneider het Sissi-verhaal weer actueel dankzij de gelijknamige film. De twee vrouwen hadden een vergelijkbaar, ongelukkig leven. Ze zochten naar ware liefde en innerlijke rust, maar vonden die nooit.

Ze werden geleefd door anderen en tegelijkertijd vaak aan hun lot overgelaten. Romy Schneider vond het tijdens de laatste jaren van haar leven niet prettig om aan Sissi herinnerd te worden. Sommigen dachten dat ze zich schaamde voor de films. Maar het is waarschijnlijk dat Romy maar al te goed doorzag dat de vrouw die ze in drie films als een soort sprookjesfee had neergezet, in werkelijkheid nog meer op haar leek dan iedereen als dacht.

Romy Schneider's laatste rustplaats op begraafplaats Boissy sans Avior