Paleis Lange Voorhout. Wie van huizen hóudt vindt het een schoonheid. Onverwelkt, gracieus, voornaam en van een statige eenvoud. Ooit stond de fraaie stadswoning bekend als "het Hôtel van Hope", zo genoemd naar de Amsterdamse koopman Archibald Hope die het in 1802 kocht uit de failliete boedel van een secretaris van de Provinciale Rekenkamer die er, na het te hebben geërfd, een iets te grootse staat had gevoerd.

Al eerder trouwens hadden toch vrij goed in hun aardse goederen zittende families moeten ervaren, dat het aanhouden van dit kostelijke woonjuweel een aanzienlijke bres sloeg in hun financiële middelen. Hope echter kon die lasten gemakkelijk dragen; met zijn besognes voor de West-Indische Compagnie had hij zich een fortuin vergaard. Zijn erven echter deden het paleisje weer schielijk van de hand.

Het had inmiddels al een enkele maal vorstelijke belangstelling getrokken: op 24 oktober 1811 brachten keizer Napoleon en Marie Louise er de nacht door, en enkele jaren later werd het een poosje bewoond door Willemijn van Pruisen, weduwe van de laatste stadhouder, en haar ook al weduwe geworden dochter Louise. In 1845 werd het Huis van Hope gekocht door prins Hendrik, de tweede broer van koning Willem III en een man die zelden thuis was te vinden hetgeen wel bleek uit zijn bijnaam: Hendrik de Zeevaarder.

In 1850 werd hij trouwens stadhouder van Luxemburg waar hij voortaan veelvuldig op het slot Walferdange zou verblijven. Kwam hij eens een enkele keer naar Nederland, dan woonde hij bij voorkeur op het (van zijn moeder Anna Paulowna geërfde) paleis Soestdijk of op Backershagen, het Wassenaarse buiten dat zijn oom Frederik hem ter beschikking had gesteld. Na Hendriks overlijden (1879) werd het Huis van Hope eigendom van zijn zuster Sophie, die het jaren later verkocht aan koningin Emma van Waldeck-Pyrmont, de tweede vrouw van koning Willem III.

Het dak was verhoogd waardoor een bewoonbare zolderverdieping was ontstaan, de tuinzaal was vergroot tot een danszaal en het interieur was verfraaid met allerlei betimmeringen, behangsels en marmeren schouwen, die het hof uit een aan het Noordeinde gelegen en destijds aan Den Haag verkocht huis had laten overbrengen.

In 1934 overleed koningin Emma hier. Nog altijd is het paleis privé-bezit van de Oranjes en de koninklijke familie is sinds 1953 jaarlijks op Prinsjesdag van hier in de gouden koets naar het Binnenhof vertrokken voor de opening van de Staten-Generaal.