Koning en Keizerrijken Koning en Keizerrijken 
Koninklijke Huwelijken Prins Rainier en Grace Kelly |
In 1955 kwam Grace Kelly, een van de grote sterren uit Hollywood, naar het filmfestival van Cannes. Haar vriend Pierre Galante van het weekblad Paris Match had een fotocessie geregeld met prins Rainier van Monaco en met enige reserve hadden ze allebei ja gezegd.
Grace had in die dagen een oogje op de Franse acteur Jean-Pierre Aumont. Rainier was nog steeds aan het bekomen van die andere verboden liefde: de Franse actrice Ghislaine. Maar de prins was meteen verkocht bij het zien van de Amerikaanse filmster en Grace was bijzonder gecharmeerd van haar vriendelijke gastheer. Monaco had dringend een goeie prinses nodig.
Het vorstendommetje was in verval en Rainier ontbrak het geld om daar verandering in te brengen. Misschien zou een Hollywood-ster de glamour terugbrengen en vooral ook de schatrijke Amerikanen, die hun dollars vroeger zo kwistig aan de roulette-tafels kwamen verbrassen.
Op 5 januari 1956 werd de verloving officieel bekendgemaakt. De drie maanden die restten tot het huwelijk op 19 april had iedereen hard nodig om er een droomfeest van te maken in onvervalste Hollywoodstijl.
Voor het huwelijk waren honderdduizend mensen naar Monaco gekomen, waaronder 2000 fotografen, journalisten en cameralieden. Maar ook een behoorlijk aantal zakkenrollers en prostituees, die een extra centje hoopten te verdienen.
Aan boord van het jacht de Constitution zeilde Grace met haar familie de haven binnen, waar Rainier haar op zijn schip Deo Juvante stond op te wachten. Over een tapijt van bloemen wandelden ze samen naar de kathedraal.
Grace's schatrijke vader, die het huwelijk van zijn dochter met een Europese prins maar zo-zo vond, stapte meteen op de man af met het indrukwekkendste uniform. Met al die gouden tressen zou dit beslist de hoogste pief binnen het leger of de regering zijn en uitvoerig schudde hij de man de hand. Het bleek de portier te zijn van het Grand Hotel!
Geen enkele Europese koning of koningin vond het nodig om dit feest bij te wonen. Op de Grimaldi's werd er, zeker in die dagen, neergekeken. Als de Britse Koningin Victoria indertijd per trein van Nice naar San Remo reisde, placht ze de gordijnen van haar coupe dicht te trekken als ze door Monaco reed. Maar Rainier kon er niet mee zitten en had veel meer belangstelling voor de rijke Amerikaanse industrielen, die hem konden helpen om zijn landje weer uit het slop te halen.
Want er waren kapers op de kust: Ari Onassis, de schatrijke Griekse reder, had er zijn hele fortuin voor over om Monaco in zijn macht te krijgen. Bovendien speelde Rainier's eigen zus Antoinette ook geen zuivere rol. zij had de voorbije jaren al meermaals geprobeerd haar broer van de troon te wippen.
Rainier en Grace hadden een prima huwelijk en samen kregen ze drie kinderen: Caroline (23-01-1957), Albert (14-03-1958) en Stephanie (01-02-1965). Mede dankzij Grace kwamen de toeristen en de investeerders massaal terug naar de rots en Monaco werd weer het centrum van mondaine Europa, maar ook een echt modern business-centrum.
Het huwelijk van Rainier eindigde dramatisch op die fatale 14de september 1982, toen Grace bij een auto-ongeluk om het leven kwam.
 Koning Willem II en Anna Paulowna |
Toch komt het niet tot een huwelijk, onder meer omdat de moeder van Charlotte tegen het huwelijk is, zij beiden troonopvolger zijn (wat tot complicaties zou kunnen leiden) en omdat de wispelturige Charlotte niet in Nederland wil wonen. Uiteindelijk trouwt zij met de latere koning Leopold I van België.
In 1816 trouwt Willem II dan wel met 'Hare Keizerlijke Hoogheid' Anna Paulowna, zus van de Russische tsaar Alexander, de op dat moment invloedrijkste vorst van Europa, met wie Willem II goede banden onderhoudt.
Een huwelijk tussen de toekomstige Nederlandse vorst en zijn zus lijkt de tsaar nuttig. En dus geschiedt dit. In 1809 had keizer Napoleon al met Anna Paulowna willen trouwen. Dit ging niet door, ook door verzet van Anna's moeder tegen dit huwelijk. Het huwelijk met de Russisch-orthodoxe Anna Paulowna vindt met veel ceremonieel plaats in het Winterpaleis in Sint-Petersburg de huidige Hermitage.
De plechtigheid vindt eerst plaats volgens het Russisch-orthodoxe ritueel, daarna volgens het protestantse ritueel. Het feest rondom het huwelijk duurt elf dagen. Na de huwelijkssluiting blijft het paar nog een half jaar in Rusland en neemt het er deel van vele luxueuze diners en festiviteiten.
Hierna verhuizen Willem II en Anna Paulowna naar Den Haag, waar het paleis aan de Kneuterdijk met veel kostbaarheden (onder andere gouden toiletspullen) wordt ingericht.
Willem II en Anna Paulowna krijgen vijf kinderen: Willem (1817-1890), Alexander (1818-1848), Hendrik (1820-1879), Casimir (1822-1822) en Sophie (1824-1897).
 Prinses Caroline en Philippe Junot |
Ze volgde redelijk trouw de colleges aan de Sorbonne, maar had daarnaast een druk en gevaarlijk sociaal leven. De paparazzi hadden er een dag-en nachttaak aan om de onstuimige prinses te volgen. Rokend, drinkend, feesten, flirtend: ze werd de koningin van de nacht en kwam er in contact met allerlei louche figuren.
Meermaals spoorde moeder Grace naar de Lichtstad om haar dochter de les te lezen, maar haar bange angst bleef dat dochterlief wel eens een grote misstap zou kunnen begaan.
Toen Caroline haar moeder meldde, dat ze ging trouwen met Philippe Junot, wisten Grace en Rainier dat hun bange vermoedens waren uitgekomen. Philipp was een behoorlijk zware jongen in het circuit en een notoire rokkenjager, die het alleen maar spannend vond om een echte prinses aan de haak te slaan. En Caroline tuinde in haar jonge naiviteit met open ogen in de val.
Terwijl de gezichten van haar familieleden op onweer stonden, gaf ze op 29 juni 1978 haar jawoord aan Philippe. Ze kreeg natuurlijk niet het sprookjeshuwelijk dat bij haar status paste. Voor Junot veranderde het huwelijk niets. Al tijdens de huwelijksreis was hij aan het flirten met andere vrouwen en na nauwelijks vierentwintig maanden was Caroline's geduld op en moest ze bekennen dat mama gelijk had gehad.
De onvermijdelijke scheiding was een persoonlijke vernedering, die de prinses voor de rest van haar leven tekende, maar beslist niet het einde van haar lijdensweg...
 Prinses Caroline en Stefano Casiraghi |
In die rusteloze jaren verloor ze ook nog eens haar moeder Grace, die in 1982 verongelukte. Kort daarop werd Caroline steeds vaker gezien in het gezelschap van de Italiaanse zakenman Stefano Casiraghi. In welke zaken Stefano allemaal zat en hoe succesvol hij daarin was, bleef voor iedereen een raadsel. Maar hij zag er wel serieus uit.
Caroline, die zeker wist dat Stefano de ware was, had dolgraag een groots en luisterlijk huwelijk gehad. Maar het Vaticaan had haar eerste huwelijk nog altijd niet willen ontbinden en maakte ook bepaald geen aanstalten om dat te doen. De argumenten van Caroline waren dat ze zelf naief en onvolwassen had gehandeld en dat uit Junot's gedrag duidelijk was gebleken dat hij nooit een duurzame verbintenis voor ogen had gehad.
Maar het Vaticaan was strenger dan ooit en wilde Europa's beroemdste prinses ten voorbeeld stellen van hoe het vooral niet moest. Dus konden Caroline en Stefano voorlopig alleen een burgerlijk huwelijk sluiten, zonder al te veel uiterlijk vertoon. Een officiele foto, een bescheiden prive-feestje en dat was het.
Caroline en Stefano kregen samen drie kinderen: Andrea (1984), Charlotte (1986) en Pierre (1987). Hun huwelijk was zonder meer voortreffelijk en dat zou het wellicht vandaag nog geweest zijn als in augustus 1990 dat vreselijke ongeluk niet was gebeurd. In de baai van thuishaven Monaco deed Stefano mee aan zijn allerlaatste offshore-bootrace. Hij vond het als getrouwde man en vader van drie kinderen niet langer verantwoord om aan die gevaarlijke sport te blijven doen.
Het werd een race te veel... Een zwaar ongeluk kostte hem het leven. Caroline bleef gebroken achter. Ze sloot zich op in Saint-Remy-de-Provence, waar ze samen met Stefano een fraai buiten had laten restaureren. En ze wilde niets meer te maken hebben met de schijnwerpers in Monaco.
Twintig maanden na de dood van Stefano maakte het Vaticaan eindelijk een formeel einde aan haar eerste huwelijk met Junot.
Maar het was veel en veel te laat...
 Prinses Caroline en Ernst-August |
Een vriendin bij wie Caroline altijd met haar problemen terecht kon, was Chantal Hochuli, Zwitserse van geboorte en woonachtig in Londen met haar man Ernst-August van Hannover en hun twee kinderen. Die Ernst-Augustus was geen onbekende binnen de familie Grimaldi.
Prinses Grace had hem ooit al eens op haar verlanglijstje gezet als een prima huwelijkspartijvoor haar dochter Caroline. Maar die zag toen niets in de rijke stamvader van de eerbiedwaardige Duitse van Hannover-dynastie, die bovendien rechtstreekse familie van de Britse, Griekse en Spaanse koninklijke familie is.
Maar nu werd Caroline verliefd op de man van haar vriendin! En hij ook op haar. Nadat Ernst-August zijn scheiding geregeld had van zijn eerste vrouw, trouwde hij met Caroline op haar verjaardag. Dat was hoog tijd ook, want ze was al in verwachting van hun dochtertje Alexandra, die in 1999 geboren werd.
Natuurlijk was het opnieuw een heel sobere huwelijksplechtigheid. Als ze voor de kerk trouwen, wat sommige mensen nog steeds verwachten, belooft dat een groots feest te worden. Maar de vraag is wel waar dat dan zal gebeuren. Want Caroline en haar derde man lijken Monaco steeds meer de rug toe te keren omdat er altijd journalisten en fotografen rondhangen.
Vooral Ernst-August, die rust en privacy wil, haat dat.
Steeds sterker hebben de Monegasken dan ook het gevoel dat ze er weliswaar een nieuwe prins bijgekregen hebben, maar dat ze hun populairste prinses, Caroline, verloren hebben.
 Prinses Astrid en Lorenz |
Toen prinses Astrid 18 werd, organiseerden haar ouders een bal in de Orangerie van Belvedere. Die avond was ook Lorenz uitgenodigd, een volbloed Habsburger, kleinzoon van de laatste keizer van de Donau-republiek. De Habsburgers zijn via talrijke huwelijken al decennia lang verstrengeld met bijna alle koninklijke families in Europa.
Lorenz' vader is een belangrijke aandeelhouder van een Zwitserse prive-bank, waar Lorenz zelf trouwens ook werkt. Astrid had natuurlijk geen betere partij kunnen kiezen. Rijk, van uitstekende komaf, deze hobby's en vooral ook: even praktiserend katholiek als zijzelf. Kortom, het was voor iedereen een feestelijke dag toen ze in september 1984 elkaar hun jawoord gaven.
Eerst op het gemeentehuis van Brussel, waarna ze, begeleid door de Koninklijke Escorte te paard, naar de zavelkerk reden, waar beethovens Alle Menschen werden Bruder klonk toen ze naar het altaar liepen. Kardinaal Daneels leidde de plechtigheid.
'Zoals elk paar zullen jullie in de toekomst ook problemen hebben', zei hij. 'Maar', zo wist hij zeker, 'deze liefde is groot genoeg om alles te overwinnen'.
De diepgelovige Astrid en Lorenz spraken samen luidop een kort gebed uit naar een tekst van Franciscus van Assisi. Het werd vervolgens muisstil in de kerk, toen Astrid's vriendin Anne de Groote zichzelfbegeleidend op een simpele gitaar een gospelsong zong van Charles Christmas. De bruid zag er oogverblindend uit in een jurk van het Huis Mies, dat Italiaanse taftzij combineerde met Brusselse kant.
Bij het verlaten van de kerk klonken er 51 kanonsschoten (evenveel als de gezamelijke leeftijd van het bruidspaar). De open Amerikaanse limousine die voor hen klaarstond, moest wegens de regen helaas vervangen worden door een gesloten Mercedes. Vooral de Amerikaanse toeristen die toevallig in Brussel waren, waren echt jaloers al die koninklijke pracht en konden maar niet genoeg krijgen van het hele schouwspel.
De enige die het wat moeilijkhad die dag, was koning Albert, wiens arm zwaar in het verband zat. Kort daarvoor was hij van zijn motor geduikeld en hij had daarbij niet alleen zijn arm beschadigd, maar ook zijn ribben stevig gekneusd. De bestemming van de huwelijksreis werd zorgvuldig geheimgehouden, maar de paparazzi vonden hen toch: op het idyllische eiland Mauritius.
De eerste jaren van hun huwelijk woonden Astrid en Lorenz in Basel, maar voor de geboorte van haar kinderen kwam Astrid altijd trouw naar Belgie. Ze kregen er vier: Amadeo: (21-02-1986), Maria Laura (26-08-1988), Joachim (09-12-1991), Louisa Maria (11-10-1995) en Laetitia Maria (23-04-2003). Het gezin woont inmiddels alweer een paar jaar in Brussel, vlakbij het Koninklijk Paleis.
Lange tijd gingen er geruchten dat prinses Astrid als een serieuze kandidate gezien moest worden om haar vader op te volgen.
Maar haar broer Filip ontkende ten stelligste dat hij de troon van zijn vader niet zou ambieren.
Sinds zijn verloving met Mathilde zijn overigens al die geruchten meteen verstomd.
 Prinses Christina en Jorge Guillermo |
De protestantse Christina en de katholieke Jorge sloten in de Dom van Utrecht een oecumenisch huwelijk. Voor dat huwelijk had de prinses geen toestemming gevraagd aan de regeringen daarmee gaf zij de rechten op de troon automatisch op.
Na hun huwelijk bleef het echtpaar in New York wonen, waar Christina muziekles gaf en op een kinderdagverblijf in Harlem werkte.
Ze werden de ouders van drie kinderen: Bernardo Federico Thomas (17-06-1977), Nicolaas Daniel Maurits
(06-07-1979) en Juliana Edina Antonia (08-10-1981).
Toen het gezin terugkwam naar Nederland bleek al snel dat het huwelijk zijn beste tijd had gehad.
christina wilde de amoureuze escapades van haar man niet langer door de vingers zien.
In 1994 scheidde ze.
 Koning Olav en Martha |
Ze werden verliefd en dat kwam bijzonder goed uit. Want daarmee was er meteen een eind gekomen aan de vrij gespannen verhouding die er in die dagen tussen Noorwegen en Zweden bestond.
Olav, die niet alleen als toekomstige koning, maar vooral ook als sportheld enorm populair was, bracht duizenden mensen op de been toen hij op 21 juni 1929 in Oslo zijn jawoord gaf aan Martha. Ze kregen samen drie kinderen: Ragnhild (1930), Astrid (1932) en Harald (1937).
Maar evenals bij vele andere echtparen werd ook hun geluk wreed verstoord toen kort daarop de Tweede Wereldoorlog uitbrak en het gezin voor verschillende jaren werd gescheiden. Het huwelijk kende geen happy end.
In april 1954 overleed prinses Martha aan een slepende leverkwaal. Ze heeft niet mee mogen maken dat haar man na de dood van zijn vader Haakon tot koning gekroond werd. Heel vaak zijn er geruchten geweest dat de koning-weduwnaar zou hertrouwen.
Hij is inderdaad op zoek geweest binnen de hoogste adellijke kringen, maar hij heeft nooit meer iemand gevonden met wie hij zijn leven wilde delen.
 Prins Filip en Mathilde |
 Lady Helen en Tim |
Nadat hij met wilde gebaren de politie duidelijk had gemaakt wie hij was en vooral wie zijn bruid (de dochter van de hertog en hertogin van Kent) was, werd hij via de vluchtstrook snel naar de St. George's chapel bij Windsor Castle gebracht.
Daar zag hij even later zijn Helen in een droomjurk door het gangpad schrijden aan de arm van haar trotse vader. Ze had haar bruidsjurk laten maken door de bekende couturiere Catherine Walker, die witte zijde had gekozen voor een jurk met een opvallend geaccentueerde V-hals. Op verzoek van Helen had ze zich laten inspireren door de trouwjurk die haar moeder Katherine 31 jaar eerder had gedragen.
Na de plechtigheid verzamelden 450 familieleden en vrienden zich in het Crocker End House, vlakbij de kapel, voor een spetterende receptie.
Wijlen Prinses Diana was van de partij, terwijl Sarah Ferguson schitterde door afwezigheid.
