Koning en Keizerrijken  

  Koninklijke Huwelijken

| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |


14-11-1973:
Prinses Anne en
Mark Phillips
Een weldadig herftzonnetje scheen over Londen toen prinses Anne in een glazen koets naar Westminster Abbey reed, waar haar toekomstige echtgenoot Mark Phillips op haar stond te wachten. 1.500 gasten hadden r een plaatsje gevonden en duizenden mensen waren er in Londen de straat voor opgegaan. Een grootse Eurovisie-uitzending zorgde ervoor dat milioenen mensen ook thuis getuige konden zijn van dit sprookjeshuwelijk.

Anne had haar trouwjurk laten ontwerpen bij het vrij onbekende modehuis Susan Small. Het werd een witte zijden jurk met enorm wijde, bijna middeleeuwse mouwen, waar vijftien naaisters hun handen vol aan hadden gehad. In Anne's bruidsboeket prijkte ook een bescheiden plukje hei, dat volgens sommigen geluk zou brengen.

Na de festiviteiten reden Mark en Anne naar het buitenhuis van Prinses Alexandra voor hun eerste huwelijksnacht. Vervolgens vlogen ze naar Barbados, waar het koninklijk jacht de Britannia hen opwachtte voor een 18-daagse cruise naar de Galapagos eilanden.

Maar zo sprookjesachtig als hun bruiloft was, werd hun huwelijk zelf niet. Had prinses Anne uit liefde voor Mark gekozen of was het haar wraak op Richard Meade, de jumping-ruiter en olympisch kampioen op wie ze jarenlang verliefd was geweest, maar die haar formeel had afgewezen?

Mark voelde in ieder geval niets voor de officiele taken die van hem verwacht werden. Hij reisde liever anoniem de wereld rond voor de ruitersport. Zijn vrouw deed hetzelfde, maar dan voor allerlei goede doelen.

In 1977 verhuisden ze naar hun nieuwe landgoed Gatcombe Park, waar datzelfde jaar zoon Peter geboren en in 1981 dochter zara.

In 1989 liep hun huwelijk op de klippen onder meer omdat Anne verliefd was geworden op Timothy Laurence. In 1992 werd hun huwelijk formeel ontbonden en op 12 december van dat jaar hertrouwde Anne met Tim. Overigens leidde die scheiding, tot grote opluchting van de koningin, niet tot allerlei schandalen en ook vandaag nog gaan Anne en Mark (die inmiddels ook hertrouwd is) als goede vrienden met elkaar om.



1-07-1995:
Prins Pavlos en
Marie-Chantal
Toen de Griekse kroonprins Pavlos tijdens een wintersportvakantie in Gstaad zijn Marie-Chantal ten huwelijk vroeg, had hij daarmee niet alleen een mooie, maar vooral ook een schatrijke bruid aan de haak geslagen.

Marie-Chantal Miller behoort namelijk tot een van de rijkste families in de States. Haar vader is de keizer van verschillende taxfree-ketens op de grootste wereldluchthavens, waaronder Hongkong.

Er wordt gezegd dat hij zijn dochter een bruidsschat meegaf van maar liefst 200 miljoen! Ruimschoots voldoende om het feestje te betalen in Hampton Court(Londen), waar 1000 gasten zich onder de kroonluchters verzamelden.

Onder hen koningin Elizabeth, prins Charles en ook het Spaanse koningspaar Juan Carlos en Sofia. Om te kunnen trouwen met Pavlos trad Marie-Chantal toe tot de Grieks-orthodoxe Kerk.



29-07-1981:
Prins Charles en Diana
Een miljoen mensen waren er speciaal voor naar Londen gekomen en 750 miljoen kijkers zaten gekluisterd aan de buis. Dit was met recht Het Mooiste Koninklijk Huwelijk van deze Eeuw. Maar wel een zondr happy end...

Bij een koninklijk huwelijk wordt al snel over Het Sprookjeshuwelijk van de Eeuw gesproken. Maar ere wie ere toekomt.

Het huwelijk dat kroonprins Charles in juli 1981 sloot met Diana Spencer mag het meeste aanspraak maken op die ere-titel. Ondanks het feit dat Diana achteraf zou zeggen:

'Ik wist ook dat het een sprookje was, maar welke rol ik er zelf precies in speelde heb ik nooit geweten...

Kroonprins Charles trouwde die dag met een jong, verlegen meisje, dat later door iedereen aanbeden zou worden. Een kwart miljoen mensen had zich al dagen eerder in het Londense Hyde Park geinstalleerd. De dag voor de festiviteiten trokken velen met een tentje of alleen met een slaapzak naar de Mall, de brede boulevard in de hoofdstad, waar de trouwstoet langs zou komen.

Toen deze zich om 10.20 uur in beweging zette naar St. Paul's Cathedral, stonden er i miljoen mensen langs de weg en zaten wereldwijd 750 miljoen kijkers aan hun toestel gekluisterd. Om zes uur die ochtend was Diana gewekt. Meteen werd ze omringd door haar kapper Kevin Stanley, make-up artieste Barbara Daly en natuurlijk David en Elisabeth Emanuel, het jonge modeduo, dat door Diana gevraagd was om 'De Jurk' te ontwerpen.

Er ging een zucht van verwondering door de hele wereld toen Diana uit de koets stapte en iedereen zich kon vergapen aan deze droomcreatie in ivoorkleurige taftzijde en oude kant. De jurk was bezet met duizenden pareltjes en haar sluier werd op zijn plaats gehouden door een kostbare tiara, eenfamiliestuk van de familie Spencer. De meterslange sleep ruiste over de rode loper toen ze nerveus naar het altaar schreed waar Charles haar in een onberispelijk galauniform van de marine stond op te wachten.

'Hier hebben we alle ingredienten waarmee sprookjes gemaakt worden', begon de aartsbisschop van Canterbury, Robert Runcie, zijn toespraak. En iedereen dacht er zo over. Na afloop van de eredienst volgde de zegestoet door Londen. Met een paar honderd gasten schaarde het jonge paar zich rond de enorme bruidstaart.

Maar het droompaar kreeg geen tijd om op verhaal te komen. Buiten klonken de spreekkoren. Iedereen eiste dat Charles en Diana op het balkon zouden verschijnen. En toen werd er geschreeuwd om de kus. Nooit eerder heeft er zo'n luid applaus geklonken voor een kus in het openbaar.

Daags daarna vertrokken de twee met het vliegtuig naar Gibraltar, waar het koninklijk jacht de Britannia op hen lag te wachten voor een cruise. Maar de mooiste sprookjes duren niet lang.

Slechts een paar jaar wisten Charles en Diana de schijn op te houden. Toen kwamen de barsten ongenadig aan het licht en werd hun sprookje een ordinaire soap-story, die uiteindelijk alleen maar kon leiden tot een scheiding.

Vijftien jaar zijn ze getrouwd geweest, samen kregen ze twee prachtige zonen: William (21-06-1982) en Harry (15-09-1984). Geen happy end voor Het Huwelijk van de Eeuw en al evenmin voor Diana zelf. Een jaar na haar scheiding op 31 augustus 1997, verongelukte ze in Parijs.



26-04-1923:
Prins Albert en Elizabeth
Toen de huidige Britse koningin-moeder in 1923 trouwde met prins Albert, de wat verlegen zoon van koning George V, had niemand gedacht dat die twee ooit koning en koningin zouden worden. George's opvolger was tenslotte de latere koning Edward, die vanwege zijn verboden romance met de Amerikaanse Mrs Simpson afstand moest doen van de troon.

Prins Albert, die door iedereen Bertie werd genoemd, was in ieder geval op slag verliefd toen hij Elizabeth ontmoette. Ze was mooi en de grote lieveling binnen de hoge Londense aristocratie. Elizabeth van haar kant liep wat minder hard van stapel. Pas bij de derde keer dat Bertie haar formeel de hand vroeg zei Elizabeth 'ja'.

Duizenden mensen trotseerden op de dag van hun huwelijk de regen om een glimp op te vangen van het jonge paar. Ze zagen hoe na afloop van de plechtigheid Elizabeth haar bruidsboeket bij het Graf van de Onbekende soldaat neerlegde. Haar broer Fergus was tijdens de Eerste Wereldoorlog in Frankrijk gesneuveld.

Na het feestelijke diner werd de drie meter hoge bruidstaart in 10.000 stukjes gesneden, die bezorgd werden bij de armste kinderen van de stad. Na hun huwelijksreis op een landgoed in Surrey, dachtenze dat voor hen een rustig zou beginnen.

Drie jaar later, op 21 april 1926, werden ze verblijd met de geboorte van Elizabeth (die later koningin van Engeland werd), en op 21 augustus 1930 met de komst van prinses Margaret. Maar onverwacht werd Bertie koning en Elizabeth koningin, doordat Edward zijn troonafstand aankondigde.

George VI, zoals hi na de troonsopvolging werd genoemd, werd de populairste koning uit de recente geschiedenis. Hij overleed in 1952 aan kanker.



18-03-1995:
Prinses Elena en Jaime
In de Zuid-Spaanse provincie Andalusie worden huwelijken drie dagen lang gevierd en Elena van Spanje en Jaime de Marichalar wilden natuurlijk niet met die traditie breken.

Op 16 maart vierden de twee met 300 gasten hun vrijgezellenavond in de schitterende hacienda Los Arenales. De volgende avond werd een familiefeest gegeven voor 100 gasten in het paleis van Villamanrique de la Condesa en op 18 maart was het tenslotte hun Grote Dag. In de kathedraal van Sevilla waren alle ogen gericht op de stralende bruid, die haar jurk had laten ontwerpen door Petro Valverde. Haar kostbare diadeem was het huwelijksgeschenk van haar Jaime.

Koningin Beatrix, Willem-Alexander, het Belgische koningspaar, kroonprinses Victoria, Albert van Monaco, Haakon van Noorwegen, Farah Dibah, de sultan van Brunei en tal van andere royals waren van de partij. Niemand wilde dit eerste grote koninklijke feest sinds het herstel van de monarchie missen.

Voor Elena was dit de bekroning van hun grote liefde, die ze overigens zeven jaar lang voor de buitenwereld geheim hadden weten te houden. In die tijd werd de dochter van de Spaanse koning voortdurend gekoppeld aan allerlei prinsen.

Na de plechtigheid reden bruid en bruidegom in een open koets naar een klein kapelletje in de armenbuurt van Sevilla, waar Elena haar bruidsboeket op het altaar legde. Vandaar ging het naar het Alcazar waar een receptie begon, die tot in de vroege uurtjes duurde.



08-10-1993:
Burggraaf Linley en Serena
Serena Stanhope had duidelijk het trouwalbum van haar schoonmoeder Margaret doorgebladerd voordat ze het model van haar trouwjurk besprak met de couturier Bruce Robbins.

De sluier en V-hals waren beslist afgekeken, evenals de rok, die gevormd werd door een zee van tule. In haar haar droeg Serena de kostbare tiara die haar schoonmoeder wijlen prinses Margaret ook gedragen had op de dag dat ze met Lord Snowdon trouwde.

Opnieuw was de koninklijke familie sterk vertegenwoordigd, maar Linley is dan ook een graag geziene telg binnen de familie. Vooral omdat hij altijd zo nadrukkelijk heeft gesteld dat je je handen uit de mouwen moet steken om aan de kost te komen. Hij wordt wel de timmerman van de familie genoemd en heeft behoorlijk wat succes met zijn peperdure design-meubelen.

Toen het jonge paar de Westminster verliet stonden er buiten vijfduizend mensen op hen te wachten. In St. James' Palace werd een feestelijke receptie geven voor 650 gasten, waar kosten noch moeite voor werden gespaard.



15-12-1960:
Koning Boudewijn en Fabiola
Boudewijn kwam jong en onvoorbereid op de troon en iedereen wist dat de verlegen ing dringend behoefte had aan een koningin. Die werd in Spanje gevonden...

Boudewijn en Fabiola hebben de twijfelachtige eer dat ze hun aanhang het allerkoudste koninklijke huwelijk van de eeuw bezorgen. Precies op 15 december 1960 nam ook koning Winter bezit van de hoofdstad. Het sneeuwde en een gure wind joeg door de straten. De Belgen waren dat weer nog een beetje gewend, maar de duizenden Spaanse gasten stonden rillerig te blauwbekken in afwachting van de koninklijke stoet. Toch hadden ze het voor geen goud willen missen.

Het was een prachtig huwelijk, vooral omdat iedereen voelde dat deze twee jonge mensen zielsveel van elkaar hielden. Overigens was het niet alleen voor Boudewijn en Fabiola een hele opluchting dat ze elkaar gevonden hadden. Ook in Belgie heerste er alom tevredenheid.

Boudewijn, die zo jong en onvoorbereid op de troon was gekomen na het aftreden van zijn vader, maakte geen sterke indruk. In ieder geval stond hij nog steeds behoorlijk onder invloed van zijn vader Leopold en zeker ook van zijn stiefmoeder Lilian, die zo snel mogelijk uit Laken moesten verdwijnen.

Zelfs was Boudewijn al eens naar Lourdes gegaan om Maria te vragen hem te helpen bij het vinden van een geschikte levenspartner. Veronica O'Brien, een Ierse kloosterzuster die toen in Brussel woonde, werd naar Spanje gestuurd om eens te kijken of er geen geschikte kandidates waren binnen de hoogste Spaanse aristocratie. Toen ze Dona Fabiola de Mora y Aragon ontmoette, wist ze meteen dat zij de ideale vrouw voor Boudewijn zou kunnen zijn.

Na een paar ontmoetingen wisten Boudewijn en Fabiola dat ze voor elkaar bestemd waren. Toen de verloving bekend werd gemaakt, had nog bijna niemand van die adellijke dame gehoord, die luisterde naar de naam Fabiola. De eerste summiere gegevens maakten duidelijk dat ze streng katholiek was opgevoed en dat ze haar leven vooral wijdde aan liefdadigheid. Een in en in goed mens. En datzelfde kon natuurlijk ook van Boudewijn gezegd worden.

De prachtige huwelijksplechtigheid raakte Fabiola zo dat ze dreigde flauw te vallen. Met wat vlugzout werd ze op de been gehouden, waarna kardinaal Van Roey hun huwelijk, ook uit naam van de paus, inzegende.

Terwijl Boudewijn en zijn bruid de wittebroodsweken doorbrachten in een Spaans klooster, pakten Leopold en Lilian hun koffers en verhuisden van Laken naar Argenteuil. Tot grote ergernis van Fabiola namen ze veel te veel huisraad mee en deed Lilian een gulle greep in de juwelenkoffer. Boudewijn en Fabiola hadden een modelhuwelijk, dat echter overschaduwd werd door het feit dat Fabiola kinderloos bleef.

Fabiola wilde zo graag moeder worden dat ze daarmee zelfs haar eigen gezondheid op het spel zette. Verschillende zwangerschappen eindigden in een miskraam. Het heeft Fabiola en Boudewijn vele jaren gekost om vrede te kunnen hebben met het droeve feit dat ze geen kinderen konden krijgen.

'Lange tijd hebben we ons vragen gesteld over de zin van deze smart. Langzamerhand hebben wij begrepen dat onze hart daardoor vrijer was om van alle kinderen te houden'

In 1993 overleed koning Boudewijn op 62-jarige leeftijd aan een hartstilstand.



09-04-1953:
Groothertog Jan en Josephine-Charlotte
Wie van operette-huwelijken houdt, kon in april 1953 zijn hart ophalen in Luxemburg. Prinsen in glinsterende uniformen met blinkende sabels, prinsessen en gravinnen in ruisende avondjurken. En dat allemaal ter ere van groothertog Jan van Luxemburg, die op die dag trouwde met zijn 'buurmeisje', Josephine-Charlotte, de enige en oudste zus van koning Albert II van Belgie.

Ze kenden elkaar al van af hun prilste kinderjaren en konden toen ook altijd al bijzonder goed met elkaar opschieten. Desondanks hadden ze hun romance perfect geheim weten te houden. Iedereen was aangenaam verrast toen ze in november van het jaar daarvoor hun verloving bekend maakten. En bij haar eerste publieke optreden, werd Josephine-Charlotte warm en met een enthousiast applaus onthaald.

Het huwelijk zelf werd over meerdere dagen gevierd. Begin april vond er eerst een uniek en rijk diner plaats aan het hof, waar zelfs nu nog over gesproken wordt. De meest exquise gerechten werden geserveerd, terwijl het kamer-orkest van de groothertogin voor muzikale omlijstering zorgde. Buiten schreeuwde de bevolking om het verloofde paar te zien en vervolgens verschenen ze samen lachend op het bordes.

Op de trouwdag zelf ging het jonge paar eerst naar het paleis, waar het burgerlijk huwelijk werd gesloten. De stoet limousines die daarna naar de kathedraal van Luxemburg reed, werd begeleid door drie rijen soldaten in vol ornaat met op hun banieren een dubbele J van Josephine en Jan.

In de kerk zaten onder meer koningin Juliana en prins Bernhard, koning Boudewijn, Umberto van Italie en zijn vrouw Marie-Jose en tal van andere hoge adellijke gasten te wachten. De kathedraal, waar in totaal 2.500 gasten aanwezig waren, was feestelijk versierd met een zee van bloemen en Luxemburgse en Belgische vlaggen aan alle pilaren.

Jan had samen met koning Boudewijn de muziek voor zijn huwelijksmis samengesteld. Ze hadden gekozen voor de Brandenburgse concerten van Bach, het Hallelujah van Handel en het andante uit de symfonie nr. I van Brahms.

Boudewijn, die die ochtend nog eens alles goed had beluisterd, was zo in vervoering geraakt over de muziek, dat hij zijn sabel op het paleis van Laken vergeten had. Een chauffeur werd halsoverkop naar Brussel gestuurd om deze alsnog te halen! De straten van Luxemburg-stad waren inmiddels volgestroomd met bijna alle inwoners van het kleine groothertogdom, zo'n 360.000, die gewend zijn om alle feesten van de hertogelijke familie ook persoonlijk mee te vieren. En niemand had er bezwaar tegen dat het jonge paar een heel kostbaar geschenk kreeg: het prachtige slot Betzdorf, even buiten de hoofdstad.

Jan en Josephine-Charlotte hebben een uitstekend huwelijk, dat gezegend werd met vijf kinderen: Maria Astrid (1954), Hendrik (1955), de tweeling Jan en Margaretha (1957) en Willem (1963).



04-10-1997:
Prinses Cristina en Inaki
'Mijn God, ik geloof dat ik verliefd ben op de infante' (de prinses) vertrouwde Inaki Urdangarin een van zijn beste vrienden toe. Samen met zijn handbalmaatjes had hij enkele dagen eerder een bronzen plak gewonnen op de Olympische Spelen in Atlanta en prinses Cristina was de ploeg komen gelukwensen namens de koninklijke familie. Ook Cristina was op slag verliefd geworden op de drie jaar jongere Bask en nauwelijks een jaar later stonden ze al samen voor het altaar.

De avond voor het feest waren 550.000 toeschouwers afgekomen op een spetterend vuurwerk. De volgende dag was de kathedraal van Barcelona het centrum van de festiviteiten. De trotse vader koning Juan-Carlos leidde zijn dochter naar het altaar.

Ze droeg een zijden trouwjurk van de Italiaanse ontwerper Lorenzo Caprile en haar bruidsboeket was samengesteld uit lelies, de bloemen uit het wapenschild van de Bourbons.

Natuurlijk waren er behoorlijk wat veiligheidsmaatregelen genomen. Er werd gevreesd voor een aanslag van de ETA, maar de 5.000 politiemannen en leden van de Guardia Civil beleefden ook een rustige en feestelijke dag.



02-10-1900:
Koning Albert I en Elisabeth.
'Denk je dat je zou kunnen wennen aan het Belgische rotweer?' Met deze woorden deed Albert I zijn huwelijksaanzoek aan Elisabeth. Ze was niet meteen de knapste prinses uit het Beierse geslacht Wittelsbach. Albert had dan ook aanvankelijk een oogje gehad op haar veel mooiere zus Maria Gabriella.

Maar uiteindelijk had men hem ervan weten te overtuigen dat Sabeth, zoals hij haar noemde, ook zo slecht nog niet was. Ze werden verliefd en schreven elkaar eindeloze liefdesbriefjes.

Toch waren ze totaal verschillendvan elkaar. Albert hield van gevaarlijke sporten zoals bergbeklimmen, vliegen, ballonvaren en autoracen. Terwijl Elizabeth echt een kind van de kunst (vooral muziek) en de natuur was. Maar ze hadden eindeloos veel respect voor elkaar en waren ieder op hun eigen manier bijzonder populair bij de Belgen.

Samen kregen ze drie kinderen: Leopold (1901-1983), Karel (1903-1983)en Marie-Jose
(1906-2001).

Hoeveel Albert voor haar betekende, bleek wel na die noodlottige zaterdag in 1934, toen Albert tussen de rotsen Marche-les-Dames verongelukte. Elisabeth woonde de begrafenis niet bij. 'Mijn verdriet is te groot en de leegte zal zich elke dag nog scherper laten voelen', schreef ze aan haar dochter. Daarna trok ze zich terug op het Stuyvenberg-kasteel in de hoofdstad.





terug naar boven