Koning en Keizerrijken Koning en Keizerrijken 
Koningin Beatrix: Biografie |
Een halfjaar nadat Juliana en Bernhard elkaar het jawoord hadden gegeven, maakte de prinses zelf het nieuws bekend dat ze in verwachting was. Ze klonk opgetogen en keek verlangend uit naar de komst van haar eerste kind. Het Nederlandse volk reageerde dolenthousiast op het nieuws van Beatrix' geboorte. Niet in de laatste plaats omdat hiermee de toekomst van de monarchie was zeker gesteld. Kort na de eerste gezinsuitbreiding op Soestdijk vertelde Juliana dat ze haar dochtertje een zo normaal mogelijke opvoeding wilde geven. Maar van dat voornemen is door omstandigheden niet bijster veel terecht gekomen.
Twee jaar na de geboorte van Beatrix, haar jongere zusje Irene was inmiddels ook geboren, moest Juliana met haar gezin vluchten voor de Duitse bezetter. Toen de vijand Nederland binnenviel haastten de prinses en haar twee kinderen zich naar Londen om van daaruit door te reizen naar het nog veiliger Canada. Voor Juliana, die Bernhard en haar moeder Wilhelmina in Londen achterliet, braken moeilijke tijden aan. Ofschoon ze ver van het oorlogsgeweld een heel rustig leven kon leiden-bijna niemand in haar Canadese omgeving wist dat ze kroonprinses van Nederland was-leefde ze dag in dag uit met de angst dat haar man of haar moeder iets zouden overkomen. Voor haar dochtertjes, die er in 1943 met de geboorte van Margriet een zusje bij kregen, hield ze haar angst zoveel mogelijk verborgen.
De prinsesjes genoten in het verre Canada met volle teugen van hun prille jeugd, die echter niet compleet was. Vooral Beatrix miste haar vader enorm. Bernhard werd zozeer door zijn werk in beslag genomen dat hij in de oorlogsjaren slechts een paar keer in de gelegenheid was om naar Canada te reizen en dan blef hij altijd maar een paar dagen. Beatrix miste haar vader en tegelijkertijd vervreemdde ze van hem.
Toen ze na de oorlog terug was in Nederland heeft het lang geduurd voordat de band tussen Bernhard en Beatrix weer een echte vader-dochter-relatie genoemd mocht worden. Maar toen het weer zover was, droeg Beatrix haar vader op handen. Ze adoreerde hem en dat is altijd zo gebleven.
Na de oorlog heeft Juliana haar kinderen niet meer de aandacht kunnen geven die ze hen had toegebracht. De kroonprinses nam al snel veel taken van haar moeder, koningin Wilhelmina, over en was vaak van huis. Prins Bernhard stortte zich vol overgave op de wereldopbouw van ons land en werd een van Nederlands meest invloedrijke ambassadeurs in het buitenland. Beiden waren vaak van huis en kregen het nog drukker toen Juliana kort na de geboorte van haar vierde dochter marijke,-geboren in 1947-die zich later Christina ging noemen, haar moeder opvolgde. De zorg van haar kinderen had Juliana toen al grotendeels overgelaten aan een gouvernante.
Hoewel de jonge koningin alles deed om haar gezin niet te verwaarlozen, moest ze thuis vaak verstek laten gaan. Beatrix en haar drie zusjes kregen thuis niet de warmte die ze in een normaal gezin zouden hebben genoten. Niet voor niets was Beatrix, die zich ten opzichte van haar jongere zusjes altijd 'de oudste' voelde en zich ook altijd als 'de verstandigste' probeerde te gedragen, thuis vaak niet de gemakkelijkste. Met name in haar pubertijd zette ze zich enorm af tegen haar ouders. Met haar moeder ging ze vaak de confrontatie aan.
Tegen het einde van de vijftiger jaren raakte Beatrix erg nauw betrokken bij de huwelijksproblemen van haar ouders, die waren ontstaan nadat Greet Hofmans haar entree op Paleis Soestdijk had gemaakt. Juliana raakte zozeer in de ban van de ideeen van de gebedsgenezeres, dat haar huwelijk met Bernhard onder zware druk kwam te staan. Door toedoen van Greet Hofmans verklaarde Juliana haar echtgenoot zelfs de oorlog en dat leidde tot een tweekamp op Soestdijk. Bernhard wist zich onvoorwaardelijk gesteund door Beatrix, die zich tegen haar moeder keerde.
De jonge prinses hield er in die tijd zelfs serieus rekening mee dat ze als achttienjarige op de troon zou belanden. Uiteindelijk, na een strijd van jaren, die Beatrix' jeugd enorm heeft getekend, kwam er een verzoening van haar ouders. Tot een vervroegd aftreden van haar moeder was het op het nippertje niet gekomen, waardoor Beatrix een vroege troonsbestijging bespaard is gebleven.
't Moet in die tijd zijn geweest dat Beatrix zich serieus voornam om haar kinderen later een andere jeugd te geven. Doordrongen van het feit dat haar werk als staatshoofd veel offers zou eisen heeft ze later ook heel bewust de 'troon' voor zich uitgeschoven en leidde ze als kroonprinses en moeder van drie jonge kinderen een leven in luwte, hetgeen haar gezin ten goede kwam. Juliana heeft later altijd begrip gehad voor het feit dat Beatrix niet stond te dringen om haar op te volgen.
Nadat de huwelijkproblemen tussen Juliana en Bernhard waren opgelost en de toenmalige koningin en haar man weer langzaam naar elkaar toe waren gegroeid, kreeg Beatrix ook een hechtere band met haar moeder. Beatrix, gewend om van haar hart geen moordkuil te maken, had vaak urenlange gesprekken met haar moeder over hun verleden. Deze openhartige gesprekken tussen moeder en dochter leidden uiteindelijk tot een begripvolle houding waarin voor geheimen geen plaats meer was. Juliana, die zich tot dan altijd schuldig heeft gevoeld om het feit dat ze haar kinderen niet de jeugd kon geven die ze hen had gegund, voldeed maar al te graag aan de wens van haar oudste dochter om haar taken als staatshoofd niet op te geven zolang haar drie kinderen haar thuis als moeder nog dagelijks nodig hadden. En nu doet Beatrix hetzelfde ten aanzien van haar oudste zoon.
De vorstin heeft de afgelopen jaren verschillende momenten gekend waarop ze menselijkerwijs gesproken een streep onder het koningsschap had kunnen zetten. Tijdens de jaren durende slopende ziekte van prins Claus waren er vaak zulke momenten waarop ze voor zichzelf haar werk als staatshoofd ter discussie stelde. En dat gebeurde natuurlijk ook toen de prins uiteindelijk kwam te overlijden.
De vorstin leek ontroostbaar en het gerucht dat ze overwoog af te treden werd zelfs in regeringskringen serieus genomen. Toch besloot de vorstin aan te blijven, omdat ze zich realiseerde dat een abdicatie, het opgeven van de troon, voor haar oudste zoon en ook voor haar schoondochter niet op het juiste moment kwam. Beatrix zette zich over haar verdriet heen omdat ze zich realiseerde dat Willem-Alexander en zijn echtgenote eerst nog de kans moeten krijgen om te genieten van een zorgeloos gezinsleven en dat hun kinderen de prille jeugdjaren de aandacht moeten krijgen die zij zelf toen ze klein was heeft gemist.
Bijzondere omstandigheden daargelaten zal het ook nog minstens tien jaar duren voordat Beatrix haar taak als staatshoofd aan haar oudste zoon zal overdragen.
