Koning en Keizerrijken Koning en Keizerrijken  1859-1941 |
Door een traumatische stuitgeboorte werd zijn linkerarm beschadigd, en dat leidde ertoe dat hij zijn handicap met succes verbergde. Op foto's tbijvoorbeeld, is weleens te zien dat hij zijn arm in een houding heeft en dat hij ook weleens handschoenen draagt om de schijn hoog te houden. (Franklin D. Roosevelt, Eamon de Valera en de president van Ierland verborgen ook hun afwijkingen met succes).
Recente verslagen van zijn geboorte in de vroegere Keizerarchieven hebben ook geanalyseerd dat hij één of ander hersenentrauma kon hebben gehad en dat dat misschien kon leiden tot wat hersenenschade. De historici zijn daarover verdeeld of een dergelijk geestelijk onvermogen werkelijk de aanleiding was voor zijn agressieve buien die de aanleiding daarvoor waren. Dergelijke benadering bracht zeker Duits beleid onder zijn leiding in de war kon brengen, en dat leidde tot het ontslag van zijn kanselier Otto von Bismarck die er niet mee om kon gaan. Wel is aangenomen dat deze oncontroleerbare persoonlijkheid leidde tot problemen met andere mensen en politieke carriere. En dat leidde ook dat hij een slechte verhouding met zijn moeder kreeg.
Wilhelm werd opgeleid op het Gymnasium van Kassel en de Universiteit van Bonn. Na de dood van Wilhelm I op 9 maart 1888, werd zijn vader gekroond tot Keizer Friedrich III, maar hij stierf aan keelkanker en in juni van datzelfde jaar werd zijn zoon tot Wilhelm II gekroond. Zijn regel werd voor zijn militarische duw genoteerd om Duitse macht te beweren. Hij wilde Duitse koloniale uitbreidingen en een "plaats in de zon". In het kader van het Plan Tirpitz, door de Zeerekeningen van 1897 en 1900, werd de Duitse marine opgebouwd om met dat van het Verenigd Koninkrijk te vechten.
Zijn persoonlijkheid en beleid oscilleerden tussen het tegenwerken van Groot-Brittannië, Frankrijk, en Rusland. Hij verwierp Otto von Bismarck in 1890 en verliet het zorgvuldige beleid van de Kanselier, en verving daarvoor Leo Graaf von Caprivi, wie beurtelings door Prins Chlodwig zu hohenlohe-Schillingsfurst in 1894 werd vervangen. Hij werd gevolgd door Prins Bernhard von Bülow en in 1900 door Theobald von Bethmann-Hollweg in 1909. Elk van deze Kanseliers waren hogere ambtenaren en niet politici zoals Bismarck. Wilhelm wilde de totstandkoming van een ander Bismarck uitsluiten.
Ondanks zijn houding is het moeilijk om te zeggen dat hij naar de Eerste Wereldoorlog streefde, hoewel hij er weinig aan deed om het te laten stoppen. Hij had zich met Oostenrijk-Hongarije verenigd en hun harde lijn in de Balkan aangemoedigd, en hoewel hij zijn geduld op de laatste minuut verloor was het al te laat, en kreeg hij spoedig terug om zijn algemeen voor grote verwezenlijkingen te duwen. Tijdens de oorlog was hij bevelhebber maar hij verloor spoedig al de controle van het Duits geworpen beleid en zijn populariteit.
De abdicatie van de Keizer werd aangekondigd door Max von Baden op 9
november 1918. Wilhelm ging in ballingschap in Nederland. De Nederlandse Koningin Wilhelmina weigerde om Wilhelm als
oorlogsmisdadiger uit te leveren. Hij huwde Augusta Viktoria, Hertogin van Sleeswijk-Holstein in 1881. Zij hadden zeven kinderen. Na haar dood, terwijl hij nog steeds leefde in ballingschap, huwde hij in 1922 de weduwe prinses Hermine von Schoenaich Reuss. Tijdens de jaren '30, had hij blijkbaar hoop dat Nazis de monarchie zouden doen
herenigen maar dit gebeurde niet.
Keizer Wilhelm II stierf in Doorn op 5 juni 1941 met de Duitse bewoners op wacht bij de poorten van zijn landgoed. Hij werdt begraven in Huis Doorn, Doorn, Nederland.
