Jorge Guillermo

Zelfs Carlos Hugo, de ex-man van prinses Irene, woonde het huwelijk van prins Maurits bij. De andere gescheiden Oranje-zoon, Jorge Guillermo, echter niet. Hoe heeft hij het zo bont kunnen maken dat de Oranjes niets meer met hem te maken willen hebben? Daarvoor moeten we terug in de tijd. Maria Christina, de jongste dochter van prinses Juliana en prins Bernhard, had er genoeg van in Nederland steeds maar 'de zielige prinses' te zijn. In 1968, net meerderjarig, vertrok ze naar Montreal. Dag Soestdijk, dag titel. Een nieuw leven tegemoet. Het leek haar prima te bevallen. 'Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest', zei ze herhaaldelijk tegen haar moeder tijdens de kerstvakantie op Soestdijk of wanneer de vorstin haar dochter in Canada bezocht. Juliana huilde dan. Maar uiteindelijk kwam Christina terug, via New York, waar ze in een wolkenkrabber had gewoond.

En: verloofd! Maar zeggen dat ze nog nooit zo gelukkig was geweest, dat zou Christina niet vaak meer doen. Wat was er gebeurd? Christina was niet makkelijk en dat was haar jeugd ook niet', vatte een hofmedewerker ooit kernachtig samen. Maar door haar sterke karakter en haar wil de problemen te overwinnen die haar handicap met zich meebracht, lukte het haar op eigen benen te gaan staan De eerste twintig jaar van haar leven werd Christina, zowel binnen als buiten het paleis, gezien als een zielig, hulpbehoevend kind. Dat was ze niet. Juffrouw Du Burck van de lagere school aan de Baarnse Smutslaan, waar het prinsesje lessen zou gaan volgen, was al gewaarschuwd voor Christina's driftbuien. Ná haar schooltijd vertelde ze:

'Christina was echt een verwend meisje. Al tijdens de eerste dagen maakte zij haar juffrouw uit voor rotjuf en duvel. Maar later veranderde haar houding. Hoewel botsingen met haar onvermijdelijk bleken, zei ze na een paar maanden: wat ben ik blij dat ik jou en deze klas gekozen heb...'

Prins Bernhard was thuis de eerste die hardop zei dat het met de jongste fout dreigte te lopen, dat ze verwend was en thuis te veel werd ontzien. Een klein drama begon toen de directeur van een centrum voor slechtziende kinderen in de arm werd genomen om het ouderpaar raad te geven. Zijn eerste advies sloeg in als een bom. Hij vond dat Christina moest leren fietsen. 'Ze zal heus wel eens vallen, maar welk kind valt niet eens van zijn fiets?' Bijna het hele paleis kwam in opstand tegen de plannen, maar Bernhard hield voet bij stuk. Het was over met die zieligdoenerij! Het prinsesje veranderde langzaam en ontpopte zich tot een sociaal bewogen kind, aan wie de ouders van een overleden klasgenootje veel steun hadden. Haar hartsvriendinnetje overleed aan jeugdkanker toen Christina een jaar of elf was. De prinses was intens verdrietig. Maar terwijl andere klasgenootjes er niet mee wisten om te gaan, ging Christina nog maandenlang bijna dagelijks bij de ouders op bezoek, zo voorkomend dat zij plotsklaps in een kinderloze leegte tuimelde.

Op liefdesgebied is de prinses zelf nooit verwend geraakt. Werd ze door haar ouders en zusjes bedolven onder de aandacht, eenmaal op eigen benen bleef haar grootste liefde lange tijd de muziek. In 1966 werd een Arnhemse dokterszoon als haar vriend genoemd. Het werd niets. Vijf jaar later werd zij verliefd op Geo Chrispoldi, een jonge rijke Italiaan met een landgoed en renstal in zijn vaderland. Helaas, het werd niets. In 1973, wanneer ze muziek studeert aan het conservatorium van Montreal, is het raak. Dan wordt zij door vrienden gekoppeld aan de 23-jarige componist Emile Bourree. De Canadees brengt de kerstdagen door op Soestdijk, gaat die zomer mee naar Porto Ercole, maar de liefde zet niet door. Ook al hebben de twee elkaar volgens andere conservatoriumleerlingen zelfs al ringen gegeven...

Begin 1974 verhuist de prinses naar een schitterend, vijf miljoen gulden kostend appartement in New York. En dáár leert ze de man kennen die haar zou trouwen, die haar kinderen zou schenken, zou vernederen en belazeren. Zij ontmoet Jorge Guillermo in 1972, thuis bij haar vriendin Nat O'Gorman. Hoewel ze elkaar een keer uit het oog verliezen, komt het toch tot een romance. In 1975 trouwen ze in de Utrechtse Domkerk. Het is de eerste en de laatste keer dat deze jongste Oranje-dochter in het middelpunt van de belangstelling staat. Al zou zij nog wel een paar maal negatief de aandacht trekken, bijvoorbeeld wanneer ze bij Wassenaar haar eigen Versailles laat bouwen. Jorge, die via Bernhard een baan heeft gekregen bij de KLM, gooit daar met de pet naar. Hij komt niet of te laat op zijn werk en wie de Cubaanse balling daarop attent maakt, wordt er door hém op gewezen dat de K van KLM wel voor zijn familie staat.

Alle afspraken die met de gemeente Wassenaar gemaakt zijn over de aanleg van het landgoed worden geschonden. Het paar wordt de schrik van de antiekwereld doordat Guillermo dure stukken koopt die niet worden afgerekend of waarop, maanden later, alsnog wordt afgedongen. Zijn verzameling exclusieve wijnen in de kelder komt niet anders tot stand. De familie ergert zich nog weer aan heel andere zaken, voor aan hoe Christina door haar man openlijk vernederd en geschoffeerd wordt. Werd zij vroeger thuis misschien te veel geholpen, Jorge slaat menigmaal de deur voor haar neus dicht in plaats van hem open te houden. En op de beroemde antiekbeurs in Maastricht zegt hij voor iedereen duidelijk hoorbaar tegen haar: 'Kijk eens wat een mooie, oude papegaaienkooi...daar pas jij precies in!' Een slecht huwelijk dus. Aangespoord door haar familie maakt Christina er na twintig jaar een einde aan. Bij Beatrix thuis was Jorge al langer niet meer welkom. En op De Horsten kwam Beatrix alleen wanneer ze zeker wist dat hij in een of ander buitenland verkeerde.

Volgens bronnen is zelfs de BVD bezig geweest de gangen van Guillermo na te gaan. Hij hield zich op plekken waar getrouwde mannen eigenlijk niets te zoeken hebben. 'Dan maar weer alleen', moet Christina hebben gedacht nadat Jorge weer eens met een knallende ruzie was vertrokken. Zij liet al zijn creditcards blokkeren en onderschepte hem op zijn terugreis op Schiphol, waar ze hem verbood nog één keer op De Horsten te komen. Om te voorkomen dat hij zijn memoires zou schrijven, werd Guillermo een flink bedrag in termijnen toegezegd (beweerd wordt: een half miljoen per jaar, levenslang). De Oranjes willen hem nooit meer zien, de man die zo misbruik maakte van hun Christina. Christina, die twéé dingen niet wil zijn: niet zielig én geen prinses...