Koning en Keizerrijken Koning en Keizerrijken 
 (1785-1795) |
Lang werd eraan getwijfeld of L'Enfant du Temple werkelijk was overleden of dat het gevonden lijk dat van een plaatsvervanger was. Tientallen nep-Lodewijks meldden zich de jaren erna. Recent dna-onderzoek wees uit dat het door een arts uitgesneden en op sterk water bewaarde hart inderdaad het kind van Marie-Antoinette was. Van haar waren namelijk nog wat haren bewaard.
Sinds 1792 is Frankrijk een overtuigde republiek. Dit wil niet zeggen dat alles wat riekt naar de uitgeroeide monarchie óók met wortel en tak is uitgeroeid. Integendeel zelfs. Frankrijk telt zo'n driehonderd koningsgezinde clubjes. De in 2001 opgerichte politieke partij L'Alliance Royale presenteert zich met zeven kieslijsten voor de Europese verkiezingen. En er is nog altijd een koningshuis. Vorig jaar juli overleed Isabelle, de gravin van Parijs. Zij was de echtgenote van de in 1908 geboren en in 1999 gestorven troonpretendent Henri, van Orléans-huize.
Deze keerde in 1950 uit ballingschap terug in Frankrijk en mocht zich van de Franse regering graaf van Parijs noemen. Het overlijden van Isabelle haalde alle Franse kranten en haar bezetting in het Orléans-bolwerk in Deux trok menig gekroond Europees hoofd. Van hun elf kinderen achtte vader Henri er niet één geschikt voor het koningschap. Hij wees zijn kleinzoon Jean aan als opvolger. Het concurrerende geslacht Bourbon heeft inmiddels zijn eigen kandidaat naar voren geschoven: Louis.
Wie even speurt op internet ontdekt nog zeker honderdvijftig nazaten van de koningen voortbrengende geslachten Orléans en Bourbon. De Bourbons mogen bogen op het oudste recht, zij vieren in 1987 nog de duizendste verjaardag van het geslacht van de Capetingen.
Nog meer royalisme valt jaarlijks te beleven op 21 januari om 10.22 uur op de hoofdstedelijke Place de la Concorde. Bij de ingang van de parkeergarage waarop een marmeren dame prijkt die de stad Rouen symboliseert, wordt met het voorlezen van de laatste woorden van de koning en het leggen van een krans van witte lelies herdacht dat precies dáár, in 1793, Lodewijk XVI werd onthoofd, negen maanden later gevolgd door zijn vrouw.
Ook dit jaar trotseerden weer zo'n zestig mensen de regen om naar de preek van de kleine, in een windjack gestoken priester te luisteren en hun ongenoegen over de republiek en de revolutie te uiten. ,,We moeten doorgaan en we zullen doorgaan", klinkt het strijdlustig tussen het langsrazende verkeer.
,,Twintig jaar geleden werden royalisten vaak beschouwd als een stelletje buitenaardse zonderlingen en die durfden dan ook nauwelijks voor hun overtuiging uit te komen", weet historicus en royalist Philippe Pichot-Bravard.
,,Bij de herdenking van het tweehonderdjarig bestaan van de revolutie demonstreerden ineens duizenden mensen tegen de republiek. Sinds dat moment geven steeds meer mensen openlijk aan de monarchie nog zo gek niet te vinden. Het zou me niet verbazen als een kwart van de Fransen sympathiek tegenover het koningschap staat".
Vogens hem komt dat omdat bepaalde met het royalisme verbonden waarden als ridderschap, loyaliteit en trouw aanspreken.
Hij gelooft niet in een snel herstel van de monarchie.
,,Maar als de politieke, sociale en morele cricis van nu voortduurt, kan de beweging versneld worden",
Prins Charles-Emmanuel de Bourbon de Parme, een rechtstreeks afstammeling van Zonnekoning Lodewijk XVI, hoeft niet zo nodig zelf op een eventuele troon.
Dat, zo zegt hij, laat hij aan zijn neven over.
Volgens hem is Frankrijk zonder koningshuis verweesd van zijn eigen historie.
