Hoewel de Franse monarchie vaak tot aan de 5de eeuw wordt gedateerd, begint het ononderbroken bestaan van Frankrijk als afzonderlijke entiteit met de negende-eeuwafdeling van het imperium van Frankish van Charlemagne in een oostelijk en westelijk deel. Het oostelijke deel kan het begin worden beschouwd van wat nu Duitsland is, het westelijke deel dat van Frankrijk.
Nakomelingen van Charlemagne beslisten Frankrijk tot 987, wanneer Hugh Capet, Hertog van Frankrijk en Telling van Parijs, werd bekroond tot Koning van Frankrijk. Zijn nakomelingen, om te beginnen met de dynastie Capetian, besliste Frankrijk tot 1792, toen de Franse Revolutie een Republiek vestigde, tijdens een periode van meer en meer radicale verandering die in 1789 begon.
De gegrepen controle van Napoleon Bonaparte van de republiek in 1799, maakte hem tot Keizer. Zijn legers namen in verscheidene oorlogen in heel Europa dienst, veroverde vele landen en vestigde nieuwe koninkrijken met de familieleden van Napoleon bij het roer. Na zijn nederlaag in 1815, werd de monarchial regel hersteld aan Frankrijk, die toen legislatively werd afgeschaft en door een Tweede Republiek werd gevolgd. De tweede republiek beëindigde toen de neef van de vroegere Keizer, Louis-Napoléon Bonaparte tot Voorzitter werd verkozen en afkondigde een Tweede Imperium. Minder ambitieus dan zijn oom, werd Napoleon ook uiteindelijk ten val gebracht, en republikeinse regel die voor een derde keer is teruggekeerd.
Hoewel er uiteindelijk een victory in de twee Wereldoorlog waren, leed Frankrijk aan uitgebreide verliezen in zijn imperium, rijkdom, arbeidskrachten, en rang als dominante nation-staat. Sinds 1958, heeft het een presidentiële democratie (die als de Vijfde Republiek wordt beschouwd) geconstrueerd die niet aan de instabiliteit ervoer in vroeger meer parlementaire regimes is bezweken.
In recente decennia, de verzoening en de samenwerking van Frankrijk met Duitsland zijn centraal aan de economische integratie van Europa gebleken, met inbegrip van de introductie van de Euro in januari 1999.
Vandaag, is Frankrijk bij het front van Europese staten die de impuls van
monetaire unie willen exploiteren om de verwezenlijking van meer
verenigde en geschikt Europese politiek vooruit te gaan, defensie en veiligheidsapparaten.
Het is ook één van de vijf permanente leden van de Veiligheidsraad
van de V.N.
