Koning en Keizerrijken Koning en Keizerrijken 
 |
Volkomen verward, kapot van verdriet, en hunkerend naar de warmte van haar in 1997 overleden dochter Diana is Frances Shand Kydd in een ziekenhuis overleden. Diana's moeder is 68 jaar geworden. De laatste jaren van haar leven leidde ze een teruggetrokken leven en kwam ze nauwelijks nog buiten. De plotselinge dood van prinses Diana had haar gesloopt; een absoluut dieptepunt in haar toch al weinig rooskleurige leven. Frances onderhield jarenlang een haat-liefde verhouding met haar verongelukte dochter, zoals ze dat ook jaar in jaar uit had met haar drie andere kinderen: Sarah, Jane en Charles.
Met hen kreeg ze na de dood van Diana weer een redelijk intense band, maar ondanks het feit dat haar dochters en ook haar enige zoon de laatste jaren nauwelijks van haar zijde weken hebben zij hun moeder nooit over het verdriet om de dood van hun zuster heen kunnen helpen. Toen Diana in 1997 tijdens een nachtelijke autorit in Parijs om het leven kwam was de prinses al enkele maanden niet meer on speaking terms met haar moeder. Die leed daar enorm onder en deed allerlei pogingen om het weer goed te maken met Diana. Maar de brieven van Frances werden niet beantwoord, en wanneer ze haar dochter belde gaf Diana geen gehoor.
De moeder-dochter problemen tussen Frances en Diana kenmerkten het leven van de twee aristocratische vrouwen. Soms ging het maandenlang goed tussen Diana en haar moeder en trokken ze vaak met elkaar op, maar een woordewisseling over een simpel voorval of een helemaal niet kwaad bedoelde uitpraak kon ervoor zorgen dat ze elkaar vervolgens maanden niet meer zagen. Steeds weer was 't Diana die dan toch maar weer toenadering zocht tot haar wat trotse en eigenwijze moeder, om vervolgens weer met haar om te gaan alsof er nooit iets was gebeurd.
Waarom het enkele maanden voor de abrupte dood van Diana voor de zoveelste maal mis was gelopen tussen Diana en haar moeder, weet eigenlijk niemand. Zelfs Frances kon zich dat na de dood van haar dochter niet meer herinneren. Wel was het opmerkelijk dat nu niet Diana een verzoeningspoging had ondernomen, maar dat haar moeder keer op keer pogingen deed om weer met haar dochter in contact komen. Voelde ze destijds aan dat Diana zo onverwacht zou sterven?
De toen al ex-echtgenote van kroonprins Charles had echter geen zin in een confrontatie met haar moeder en reageerde niet, met als gevolg dat de problemen niet waren uitgepraat op het moment dat ze in Parijs haar laatste adem uitblies. Frances is daar nooit meer overheen gekomen en heefd sinds het fatale ongeluk alleen maar met haar gezondheid gekwakkeld. Niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk werd ze steeds zwakker.
De oorzaak van de steeds weer terugkerende ruzietjes tussen haar en haar en haar dochter moeten gezocht worden in het feit dat Diana zich in haar jeugd verlaten voelde door haar moeder. Diana was zes toen Frances de knoop doorhakken en na jarenlange huiselijke problemen en echtelijke ruzies besloot te gaan scheiden van haar man Johnny Althorp, de schatrijke Graaf van Spencer. Achttien jaar was ze toen ze met de twaalf jaar oudere graaf, in aanwezigheid van de vrijwel voltallige Engelse koninklijke familie, in het huwelijk trad.
Van echte liefde was echter, zo vertelde Diana's moeder vele jaren later, geen sprake. De bruidegom was haar opgedrongen door haar ouders, die zich realiseerden dat hun dochter door de verbintenis met de graaf in de hoogste adellijke kringen terecht zou komen. Er was echter ruzie vanaf de eerste dag van hun huwelijk. De Graaf van Spencer dronk veel en was vaak erg depressief. Zijn grootste wens was een zoon, en nadat zijn vrouw tot twee keer toe het leven had geschonken aan een dochter ontpopte hij zich thuis als een tiran. Bijna vijfenveertig jaar geleden leek de droom van de graaf echter bewaarheid te worden.
Zijn echtgenote schonk het leven aan een zoontje, dat John werd genoemd, maar dat door ademhalingsproblemen maar tien uur leefde. Het babydrama zorgde er allerminst voor dat de Graaf van Spencer opleefde en een prettiger mens werd voor zijn gezin. Ook zijn echtgenote raakte na deze nachtmerrie gedeprimeerd. Ze vond het verschrikkelijk dat haar echtgenoot hun baby had laten begraven zonder dat ze daarvan getuige mocht zijn. Frances, die een jaar later, op 1 juli 1961, het leven schonk aan dochter Diana en drie jaar later aan een gezonde zoon die Charles werd genoemd, ging haar man haten.
Toen zij de droom van haar man eindelijk had waargemaakt door een zoon ter wereld te brengen zag ze in dat zelfs dat haar huwelijk niet kon redden. Ze besloot te scheiden, en toen haar later zo beroemde en populaire dochter Diana haar zesde verjaardag had gevierd, besloot ze definitief haar eigen weg te gaan. Niet alleen de Graaf van Spencer, die de breuk met de moeder van zijn kinderen als een schande voor de buitenwereld ervoer, nam het zijn echtgenote kwalijk dat ze haar eigen gang wilde gaan.
Ook Frances' eigen familie nam het haar kwalijk. Haar eigen moeder getuigde tegen haar toen de Graaf van Spencer voor de rechtbank de voogdij over zijn kinderen opeiste. Hij schilderde haar af als een labiele vrouw, die slecht voor haar gezin zorgde en haar kinderen op de dag van haar vertrek uit de echtelijke woning zonder verzorging had achtergelaten. Diana's moeder werd afgeschilderd als een dwaze vrouw die niet wist wat ze deed en die zeker de opvoeding van haar kinderen niet aankon. Nadat de rechter haar uit de ouderlijke macht had gezet kregen Diana, haar zussen en haar broer van hun vader bijna dagelijks te horen hoe 'slecht' hun moeder voor hen was geweest.
Frances werd een verstotene. Door haar huwelijk was ze zelfs doorgedrongen tot Buckingham Palace, maar vanaf de dag waarop ze officieel van de Graaf van Spencer was gescheiden wilde men in deze hoge kringen niets meer met haar te maken hebben. Later, toen Diana al was getrouwd met prins Charles, heeft Frances haar omgeving duidelijk gemaakt hoe de vork echt in de steel zat. Jarenlang had ze pogingen gedaan om een goed contact met haar vier kinderen te onderhouden, maar haar ex-man deed alles om dat te voorkomen.
Toen haar kinderen eenmaal op eigen benen stonden was het duidelijk dat er tussen hen en hun moeder een behoorlijke kloof was ontstaan. Jarenlang hadden ze te horen gekregen dat ze al op lage leeftijd door hun moeder aan hun lot waren overgelaten. En hoe hun moeder dat ook weerlegde, toch was er aanvankelijk van een toenadering nauwelijks sprake. Diana, haar oudere zussen en haar jongere broer accepteerden hun moeder in hun omgeving alleen maar omdat ze 'hun moeder'was. Diana nam het haar moeder eigenlijk ook kwalijk dat ze pas nadat ze zich had verloofd met Charles pogingen deed om weer een 'normale' moeder-dochter-relatie op te bouwen.
Ze vond dat rijkelijk laat. Nadat ze ervan was doordrongen dat haar vader haar ook lang niet altijd de waarheid over de breuk tussen hem en haar moeder had verteld, werd Diana wat toegankelijker. Steeds weer liet ze zich van haar goede kant zien, maar altijd weer ontstonden er na verloop van tijd strubbelingen. Zo ook enkele maanden voordat Diana in Parijs bij dat fatale ongeluk om het leven kwam. Diana's moeder moet in de weken ervoor hebben aangevoeld dat haar dochter iets zou overkomen. Want volledig tegen haar toch wat starre karakter in had zij poging na poging gedaan om de problemen met haar dochter uit te praten.
Maar Diana, toch altijd wel meegaand en begripvol als het om haar moeder ging, stelde een verzoening keer op keer uit. Brieven van haar moeder maakte ze niet open. Na de plotselinge dood van Diana vond haar butler ze op een stapeltje in de la van haar secretaire. En de telefoniste had ze opdracht gegeven om haar moeder, wanneer ze belde, niet door te verbinden en te laten weten dat ze niet thuis was. Toen Frances te horen kreeg dat haar dochter was overleden stortte ze volledig in. En eigenlijk is ze nooit meer over het verdriet om de dood van Diana heen gekomen. Haar drie andere kinderen, met wie het contact tot dan toe ook vaak problematisch was, hebben sindsdien alles gedaan om hun moeder te helpen.
Sarah, Jane en Charles bezochten haar zo vaak ze konden, en probeerden haar duidelijk te maken dat ze zich niet schuldig hoefde te voelen over de dood van Diana Maar niets hielp: Frances is nooit meer over de dood van haar dochter heen gekomen. De weinige vriendinnen die ze had, verdwenen de afgelopen jaren uit haar leven, omdat ze het niet meer konden opbrengen om voortdurend geconfronteerd te worden met een huilende vrouw die zichzelf alleen maar verwijten maakte. Frances, die na het mislukken van haar eerste huwelijk nog een keer trouwde en toen ook niet echt haar geluk vond, leidde steeds meer een geisoleerd bestaan.
Adviezen van doktoren die door haar kinderen in de arm waren genomen sloeg ze in de wind. Diana's moeder zonderde zich af en leefde de afgelopen twee jaar uitsluitend in haar eigen kleine wereldje. Niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk werd ze steeds minder en uiteindelijk was het haar enige zoon die ervoor zorgde dat ze enkele maanden geleden in het ziekenhuis werd opgenomen. Artsen, verplegers en verpleegsters hebben sindsdien alles gedaan om haar uit haar isolement te halen, maar geen enkele behandeling bleken opgewassen te zijn tegen de depressie waarin ze terecht was gekomen. Frances wilde nog maar één ding: bij haar dochter Diana zijn om zich met haar te verzoenen.
Toen het bekend werd werd dat ze toch nog veel eerder dan was verwacht was ingeslapen, gaf haar zoon in een verklaring toe dat zijn moeder was gestorven aan een gebroken hart dat de dood van Diana haar zeven jaar geleden in 1997 had bezorgd.
