Delphine Boël

Het is genoeg geweest. Ik heb lang genoeg...' en daarbij maakt Delphine Boël een ritssluitinggebaar langs haar mond. Vijf jaar geleden in 1999 nadat bekend werd dat zij een buitenechtelijke dochter van koning Albert van België is, verbreekt de kunstenares het stilzwijgen. Met een expositie van haar schilderijen in het Belgische Koksijde en een interview in het Belgisch blad Humo haalt zij fel uit naar haar vader, die de laatste vijf jaar niets meer van zich heeft laten horen. Haar werk is een schreeuw naar haar vader: Wijs mij niet af! Praat met me!

Haar identiteit en de heisa omtrent haar afkomst worden in oktober 1999 voorpaginanieuws als het boek Paola. Van 'La Dolce Vita' tot koningin wordt gepresenteerd. In deze biografie van auteur Mario Daniels wordt in één zin verwezen naar het onechte kind van koning Albert. De relatie tussen Albert en haar moeder Barones Sybille de Selys de Longhchamps zou volgens de in 1968 geboren Delphine hebben geduurd van 1966 tot 1985. Albert zou zelfs van plan zijn geweest te scheiden van zijn vrouw Paola. Zo vertelt Delphine in het interview:

'Albert wilde absoluut dat ik werd geboren. Hij wilde een scheiding, zijn gezin verlaten, de koninklijke titels aan de wilgen hangen en met mijn moeder gaan leven'.

Zover komt het niet. De moeder van Delphine wil niet dat Albert alles opgeeft, wel blijft de koninklijke vader zijn dochter bezoeken. Delphine herinnert zich die ontmoetingen nog goed.

'Hij is niet het soort vader dat je schouderklopjes geeft of je op zijn schoot neemt en knuffelt. Toen ik klein was had ik wel degelijk een vader-dochter-relatie met hem. Wij hadden een heel fijne band'.

Nadat haar identiteit in België bekend is, bezoekt Albert zijn dochter nog een keer en het laatste contact tussen de twee is telefonisch. Dan smeekt Delphine haar vader om zich om haar moeder, die het verbreken van het contact niet kan verkroppen, te bekommeren. Albert reageert afwijzend en het contact wordt definitief verbroken. Het onechte koningskind heeft nu kardinaal Danneels-een goede vriend van koning Albert-gesmeekt om de relatie tussen vader en dochter te herstellen. Tot nu toe zonder resultaat. 'Ik zou zo graag willen dat hij mij even uitlegt waarom hij geen contact meer wil, dat is alles wat ik vraag', is de wanhoopskreet van Delphine.

Een wanhoopskreet die ook de vijfde dochter van prins Bernhard, de nu 37-jarige Alexia le Jeune, zou kunnen doen. Haar levensverhaal hangt als een zwaard van Damocles boven het hoofd van prins Bernhard. Héléne, de moeder van Alexia le Jeune, die geboren werd in 1967, is ruim tien jaar lang de minnares van prins Bernhard geweest. Openlijk heeft de prins dit nooit toegegeven. In zijn open brief, waarin prins Bernhard uitgebreid ingaat op geruchten uit en over zijn verleden, wordt op déze kwestie geen enkele toespeling gemaakt. Wel ontkent de prins in deze open brief het bestaan van twee buitenechtelijke zonen in Londen.

Sinds haar geboorte in 1967 duiken herhaaldelijk verhalen op over Alexia le Jeune, de dochter die de prins zou hebben bij een knappe Parisienne met wie hij in de jaren '60 een langdurige relatie had. 'Ik ben niet in de positie daarover te spreken', zegt de prins in de Volkskrant als die zijn open brief publiceert. Waarmee hij in feite het bestaan van zijn VIJFDE DOCHTER bevestigt...

Na haar geboorte trouwt Alexia's moeder met Stanislav Baron le Jeune, om zo het buitenechtelijke kind van de Nederlandse prins-gemaal een sociale status te geven. Het meisje groeit op met twee jongere broers en als kind ziet zij prins Bernhard als een leuke en gulle oom, die af en toe langskomt. Pas als zij achttien jaar is, hoort zij via allerlei geruchten dat deze man haar vader is. Voor haar een schok die zij maar moeilijk kan verwerken. Vanaf die tijd wordt zij gekweld door psychische problemen; in 1996 doet zij volgens journalist Willem Oltmans zelfs verschillende zelfmoordpogingen en ziet zij volgens haar schoolvriendin Karina Soekarno, dochter van de Indonesische president, het leven niet meer zitten.

Financieel heeft Alexia niet te klagen, zij werkt niet en leidt een betrekkelijk luxe leventje. Zij woont afwisselend in haar appartement in een chique wijk van Parijs of in het mondaine Nice. Maar emotioneel gaat het niet goed met haar, zij hunkert naar erkenning. In navolging van haar Belgische lotgenote Delphine zou zij ook zomaar de grote stap kunnen zetten en haar levensverhaal openbaar maken. Alexia hunkert naar contact met haar familie in Nederland en wil dolgraag erkenning van de Oranjes. Koningin Juliana, die zelfs bij toeval de moeder van Alexia een keer heeft ontmoet, kan in elk geval niet meer in verlegenheid worden gebracht.

Maar deze half-prinses is weggepoetst uit het leven van prins Bernhard en bestaat niet meer voor hem. Hoe zal de prins reageren als zijn buitenechtelijke dochter zich zelf komt voorstellen in Nederland? Of wacht zij tot na zijn dood met het openbaar maken van haar levensverhaal? Dan heeft prins Bernhard er zelf in ieder geval geen weet meer van en hoeft hij niet, zoals koning Albert van België, alle verhalen over zijn geheime leven aan te horen.